Skip to content. | Skip to navigation

Vikaspedia

ഹോം പേജ് / വിദ്യാഭ്യാസം / കുട്ടികള്‍ക്ക് അല്‍പം ശിക്ഷയാവാം, പക്ഷേ…
പങ്കുവയ്ക്കുക

കുട്ടികള്‍ക്ക് അല്‍പം ശിക്ഷയാവാം, പക്ഷേ…

കുട്ടികള്‍ക്ക് അല്‍പം ശിക്ഷയാവാം, പക്ഷേ…

അദ്ധ്യാപകര്‍, രക്ഷിതാക്കള്‍ എന്നിവരുടെ ഇടപെടലുകളാണ് കുട്ടികളുടെ സ്വഭാവ രൂപീകരണത്തില്‍ മുഖ്യമായ പങ്ക് വഹിക്കുന്നത്. അതിനാല്‍ സൂക്ഷിച്ചും ശ്രദ്ധിച്ചും അവധാനതയോടെ മാത്രമേ അവര്‍ കുട്ടികളെ സമീപിക്കാവൂ. വളരുന്ന തലമുറയുടെ ഭാവി രൂപപ്പെട്ടുവരേണ്ടത് ഏത് രീതിയിലാവണം എന്ന് തീരുമാനിക്കാനുള്ള ബാധ്യതയും അതിനുള്ള കഴിവും ഈ ഇരുവിഭാഗത്തിന് തന്നെ. കുട്ടിയുടെ പ്രഥമ പാഠശാല വീടാണ്. അതിനാല്‍ രക്ഷിതാക്കള്‍ക്കാണ് കുട്ടിയില്‍ കൂടുതല്‍ സ്വാധീനം ചെലുത്താന്‍ കഴിയുക.
“കുശവന്റെ കയ്യിലെ കളിമണ്ണ് പോലെയാണ് രക്ഷിതാക്കളുടെ കയ്യിലെ കുട്ടികള്‍.” അവരെ ഏത് രൂപത്തിലും പരിവര്‍ത്തിപ്പിക്കാന്‍ രക്ഷിതാക്കള്‍ക്ക് കഴിയും. നല്ല സ്വഭാവത്തിനുടമയായിത്തീരണമെങ്കില്‍ നല്ല പരിചരണവും സൂക്ഷ്മതയും പുലര്‍ത്തണമെന്ന് മാത്രം. കൈപ്പിഴ പറ്റുന്നത് നന്നായി ശ്രദ്ധിക്കുകയും ചെയ്യണം. അതിന് രക്ഷിതാവിന് സന്താന ശിക്ഷണത്തെക്കുറിച്ച് തികഞ്ഞ അവധാനതയുണ്ടാവണം. വേണ്ടപ്പോള്‍ വേണ്ടത് ചെയ്യാനുള്ള കഴിവ് ആര്‍ജ്ജിച്ചെടുക്കണം. കുട്ടിയോട് എങ്ങനെ പെരുമാറണം? ശിക്ഷാമുറകള്‍ സ്വീകരിക്കേണ്ടിവരുമ്പോള്‍ അത് ഏത് രീതിയിലാവണം? തുടങ്ങിയ കാര്യങ്ങള്‍ അറിഞ്ഞിരിക്കണം. നിസ്സാരമെന്ന് നാം കരുതുന്ന ഒരു കാര്യംമതി കുട്ടികളുടെ ഭാവി അവതാളത്തിലാവാന്‍; ശിക്ഷയുടെ കാര്യമാവുമ്പോള്‍ പ്രത്യേകിച്ചും.
ശിക്ഷകള്‍ നല്‍കുമ്പോള്‍ പല രക്ഷിതാക്കള്‍ക്കും യാതൊരു ദാക്ഷിണ്യവും കാണിക്കാറില്ല. വേണ്ടതിനും വേണ്ടാത്തതിനുമൊക്കെ ചിലര്‍ കുട്ടികളെ നോവിക്കുന്നു. ഇത് പ്രത്യേകം ശ്രദ്ധിക്കേണ്ട ഒന്നാണ്. സന്താന ശിക്ഷണത്തില്‍ മുഖ്യമായും അറിഞ്ഞിരിക്കേണ്ടതുമാണ്. യഥാര്‍ത്ഥത്തില്‍ സ്നേഹമാണ് ഏറ്റവും നല്ല ആയുധം. ഭയപ്പെടുത്തിയും കണ്ണുരുട്ടിയുമുള്ള ശിക്ഷാമുറകള്‍ കുട്ടികളെ ദോഷകരമായാണ് ബാധിക്കുക. അവരുടെ ഇളം മനസ്സില്‍ ശിക്ഷിക്കുന്നവരോട് വെറുപ്പും വിദ്വേഷവും ഉടലെടുക്കാനേ അത് ഉപകരിക്കൂ. അത് ദുര്‍വാശിക്കും കുശുമ്പിനും അനുസരണക്കേടിനുമൊക്കെ വഴിയൊരുക്കും. സ്വന്തം ഉപ്പയെ, അല്ലെങ്കില്‍ ഉമ്മയെക്കുറിച്ച് തെറ്റായ ഒരു ചിത്രം കുട്ടിയുടെ മനസ്സില്‍ രൂപപ്പെട്ടുവരാന്‍ അത് ഇടയാക്കും. രക്ഷിതാവിനെതിരെ ഒരു പ്രതികാര മനസ്സ് സൂക്ഷിക്കാനും ഭാവിയില്‍ അതൊരു ആയുധമാക്കി തിരിഞ്ഞുകുത്താനും നിമിത്തമാകും. സ്നേഹിച്ചു കീഴടക്കുകയാണ് അഭികാമ്യം. ഏറെ പണിപ്പെടാതെതന്നെ കാര്യങ്ങള്‍ കുട്ടികളെ ബോധ്യപ്പെടുത്താന്‍ അതുവഴി സാധിക്കുമെന്നത് തീര്‍ച്ചയാണ്.
കുട്ടികള്‍ക്ക് ആവശ്യമായ സ്നേഹം പകര്‍ന്നുകൊടുക്കുന്നതില്‍ പിശുക്ക് കാണിക്കുന്ന എത്രയോ രക്ഷിതാക്കളുണ്ട്. അവരുടെ മനസ്സില്‍ കുട്ടികളോട് വലിയ സ്നേഹം ഒളിഞ്ഞിരിപ്പുണ്ടാവാം. എന്നാല്‍ അതുകൊണ്ട് യാതൊരു ഫലവുമില്ല. തങ്ങളുടെ സ്നേഹം കുട്ടികളെ ബോധ്യപ്പെടുത്തണം. അത് ഒളിച്ചുവെക്കാനുള്ളതല്ല. സ്നേഹത്തിന്റെ കാര്യത്തില്‍ പിശുക്ക് കാട്ടുന്നവര്‍ സത്യത്തില്‍ കുട്ടികളെ നശിപ്പിക്കുകയാണ്. ആവശ്യമായ സ്നേഹം പകര്‍ന്ന് നല്‍കിയാല്‍ വടിയുടെ യാതൊരാവശ്യവുമുണ്ടാവുകയില്ല. ഏത് അനുസരണക്കേട് കാണിക്കുന്ന കുട്ടിയും അനുസരണശീലമുള്ളവനായി മാറും. സ്നേഹത്തിന് അത്രമാത്രം അത്ഭുതശക്തിയുണ്ട്. ആത്മാര്‍ത്ഥമായും നിര്‍ലോഭവും അത് കുട്ടികളിലേക്ക് ഒഴുക്കിവിടാനുള്ള സന്മനസ്സും സന്നദ്ധതയും വേണമെന്ന് മാത്രം. അനുസരണയുടെ ഒന്നാം പാഠം പഠിച്ചുകഴിഞ്ഞ ഒരു കുട്ടിയെ സദ്ഗുണ സമ്പന്നനും സല്‍സ്വഭാവിയുമാക്കിത്തീര്‍ക്കാന്‍ കൂടുതല്‍ വിയര്‍പ്പൊഴുക്കേണ്ടിവരില്ല.
എന്നാല്‍ ശിക്ഷാനടപടികള്‍ പാടേ ഉപേക്ഷിക്കുന്നത് കരണീയമല്ല. തീരെ അനുസരണശീലമില്ലാത്തവനെ നേര്‍വഴിക്ക് കൊണ്ടുവരാന്‍ ചിലപ്പോള്‍ ശിക്ഷണം അത്യാവശ്യമായിവരാം. വേറെ മാര്‍ഗങ്ങളൊന്നുമില്ലാത്തപ്പോഴായിരിക്കണം അത്. അനിവാര്യ ഘട്ടത്തില്‍ ശിക്ഷിക്കേണ്ടിവന്നാല്‍ തന്നെ പരിധി ആവശ്യമാണ്. ആവശ്യമായ സമയത്ത് ആവശ്യമായ അളവില്‍ മാത്രമായിരിക്കണം ശിക്ഷകള്‍ നല്‍കേണ്ടത്. രക്ഷിതാവ് കോപിഷ്ടഠനായിരിക്കുമ്പോഴോ, വികാരവിക്ഷോഭമുണ്ടാകുമ്പോഴോ ശിക്ഷാനടപടികള്‍ സ്വീകരിക്കരുത്. അത്തരം അവസരങ്ങളില്‍ കഴിയുന്നതും ശിക്ഷ ഉപേക്ഷിക്കുന്നതായിരിക്കും ഉചിതം. അല്ലായെങ്കില്‍ ഒരുപക്ഷേ, തന്റെ കോപവും വികാരവും തീര്‍ക്കാനുള്ള ഒരു ഉപകരണമായി കുട്ടി മാറാന്‍ സാധ്യതയേറെയാണ്.
തൊട്ടതിനും പിടിച്ചതിനുമൊക്കെ കുട്ടികളെ ശിക്ഷിക്കുന്ന ദുഃസ്വഭാവം വര്‍ജ്ജിക്കണം; അതെത്ര ചെറിയ ശിക്ഷയാണെങ്കിലും. എപ്പോഴുമുള്ള ശിക്ഷാമുറകള്‍ ഗുണത്തേക്കാളേറെ ദോഷമാണ് വരുത്തിവെക്കുക. ശിക്ഷകള്‍ പലപ്പോഴും കുട്ടികളുടെ മനസ്സിനെ വ്രണപ്പെടുത്തും. സദാസമയവും അതാകുമ്പോള്‍ പിന്നെ പറയേണ്ടതില്ലല്ലോ. “അവനെ എത്ര തല്ലിയിട്ടും കാര്യമില്ല” എന്ന് ചില രക്ഷിതാക്കള്‍ പറയാറുണ്ടല്ലോ. അതിന്റെ കാരണം തേടി എങ്ങും പോകേണ്ടതില്ല. അപ്രായോഗികമായ ശിക്ഷകള്‍ തന്നെ അതിന് ഹേതു. അതുപോലെ ശിക്ഷിക്കുമ്പോള്‍ പ്രധാനമായും ശ്രദ്ധിക്കേണ്ട ഒന്നാണ് ശിക്ഷയുടെ കാരണം കുട്ടിയെ ബോധ്യപ്പെടുത്തുക എന്നത്. “താന്‍ എന്തിന് ശിക്ഷിക്കപ്പെടുന്നു” എന്ന ബോധം കുട്ടിക്കുണ്ടാവണം. എങ്കിലല്ലേ, താന്‍ ചെയ്തത് തെറ്റാണെന്ന് അവന്‍ മനസ്സിലാക്കുകയും ഭാവിയില്‍ അത് ഉപേക്ഷിക്കുകയും ചെയ്യുകയുള്ളൂ. മാന്യതയും അന്തസ്സും കൈവിട്ടുകൊണ്ടുള്ള പ്രാകൃത ശിക്ഷാമുറകളും അരുത്. ശിക്ഷകളും തെറിയഭിഷേകങ്ങളും കുറ്റപ്പെടുത്തലുകളുമായ് പരിണമിക്കരുത്. ആന്തരികവും ബാഹ്യവുമായ ക്ഷതങ്ങള്‍ക്കോ പൊട്ടലുകള്‍ക്കോ കാരണമാകുന്ന രീതിയിലും അസ്ഥാനത്തും ശിക്ഷിയരുത്. ശിക്ഷിക്കുമ്പോള്‍ പരമാവധി വീട്ടില്‍ വെച്ചായിരിക്കാനും പ്രത്യേകം ശ്രദ്ധിക്കണം.
“ശിക്ഷണം ശിക്ഷയിലൂടെ” എന്ന നയം നമുക്കിനി ഉപേക്ഷിക്കാം. സ്നേഹത്തിന്റെ തലോടലേറ്റ് കുട്ടികള്‍ വളരട്ടെ. പുതിയ കാലത്ത് ഏറ്റവും അനുയോജ്യവും ഈ രീതിശാസ്ത്രം തന്നെ. ചിന്തകളാണ് പെരുമാറ്റങ്ങളുടെ കാതലായി വര്‍ത്തിക്കുന്നത്. അതിനെ നല്ല പരിചരണത്തിലൂടെ ചെത്തിമിനുക്കിയെടുക്കാന്‍ സാധിക്കണം. ഇടയനില്ലാത്ത ആട്ടിമ്പറ്റംപോലെ നമ്മുടെ കുട്ടികള്‍ ആയിത്തീരരുത്. ശിക്ഷണമില്ലാതെ വളര്‍ന്നാല്‍ അവര്‍ തീര്‍ച്ചയായും വഴിതെറ്റും. “ശരിയായ ബോധനവും പരിശീലനവും ലഭിക്കാത്ത കുട്ടി കര്‍മവിമുഖനും മൂകനും ശരിയായ അഭിപ്രായം ഇല്ലാത്തവനും ആയിത്തീരും. ജീവിതത്തിന്റെ നിലനില്‍പിനുവേണ്ടിയുള്ള പോരാട്ടത്തില്‍ അവന്‍ പരാജയപ്പെടും.

കടപ്പാട്: ആരിഫാ സൈദലവി, വിളയൂര്‍

3.0
നിങ്ങളുടെ നിര്‍ദ്ദേശം പോസ്റ്റ് ചെയ്യുക

(നിങ്ങള്‍ക്ക് അന്വേഷണങ്ങള്‍ പോസ്റ്റ് ചെയ്യുകയോ ചര്‍ച്ച ചെയ്യുകയോ ചേര്‍ക്കുകയോ ചെയ്യാം)

Enter the word
നവിഗറ്റിഒൻ
Back to top